Grenzen tussen werk en thuis
Een paar jaar geleden schreef ik een blog over het papierloze kantoor, maar tegenwoordig zijn degenen onder ons die nog steeds een kantoor hebben om naar toe te gaan de gelukkigen. Nu precies hetzelfde kantoor een permanent nest heeft gemaakt in onze huizen en gedurende deze lange maanden, hebben we moeten leren hoe we gedwongen thuiswerken en een totale samensmelting van onze leeftijd en ruimte kunnen omarmen. Afsluiting voelt soms eindeloos aan. Dagen glijden in de avonden en werkdagen botsen met weekenden. Het woon-werkverkeer van de slaapkamer naar de computerbalie voelt nog steeds niet helemaal als een echte ochtend waar thuis en werk gescheiden zouden zijn door een soort fysieke reis, en het dragen van de koffie naar de thuisbalie is niet hetzelfde als het verzamelen rond het koffiezetapparaat op kantoor.
Het ontvouwen van de tijd lijkt soms onwerkelijk, en na al die lange maanden kan het soms voelen alsof we in een trein zitten zonder geplande stops in zicht en zonder eindbestemming. Nu het nieuwe jaar is aangebroken, en helaas tot nu toe zonder veel verbetering, heb ik het genoegen en de eer gehad om het voorzitterschap van de Europeana Network Association op te nemen. Het aannemen van deze uitdagende verantwoordelijkheden heeft me een kans gegeven om te pauzeren en opnieuw na te denken over wat het betekent voor onze gemeenschap en hoe we de komende maanden kunnen blijven samenwerken en elkaar kunnen ondersteunen.
Dit heeft me doen nadenken over hoe we onze tijd gebruiken en ik zou graag enkele pragmatische stappen willen voorstellen om nieuwe manieren te vinden om na te denken over hoe we onze werklast samen delen. We lopen het risico op een burn-out, en tenzij we een aantal bewuste grenzen stellen om onze meerdere verantwoordelijkheden ten opzichte van onszelf, familie, gemeenschap en ons werk te kunnen beheren, zullen de dingen niet gemakkelijker worden. Dergelijke veranderingen kunnen niet alleen worden doorgevoerd, aangezien we (gelukkig) nog steeds verbonden zijn met onze werkomgeving; zij het op afstand. Elke beslissing moet een groepsbeslissing zijn.
Samen onze werklast beheren
We hebben deze principes besproken met de raad van bestuur en tijdens onze recente vergadering hebben we ons er allemaal toe verbonden om te functioneren, als een groep met een nieuwe informele structuur. We zijn overeengekomen om binnen een vaste acht uur werkroutine te blijven waar vergaderingen niet langer inbreuk maken op familie of vrije tijd. Hopelijk lukt het ons om elkaar na uren of in het weekend te e-mailen. In wezen betekent dit vriendelijk zijn voor elkaar en respect voor privé-tijd.
Aan dit principe ligt een nieuw sociaal contract ten grondslag. Niemand zal u straffen, bijvoorbeeld als u na sluitingstijd of in het weekend een e-mail verstuurt, maar verwacht tegelijkertijd geen antwoord vóór maandag. We hebben ook het concept van timesharing geïntroduceerd, waarbij leden van de raad van bestuur verantwoordelijkheden op zich nemen met een medebestuurslid voor specifieke taken, zodat er altijd een partner beschikbaar zal zijn om op te vertrouwen wanneer tijdmiddelen worden uitgedaagd. Aangezien het bestuur deze beginselen heeft overgenomen, en ik hoop dat als we er als kleine groep in slagen ze te handhaven, we dan iets kunnen voorstellen dat vergelijkbaar is met de ledenraad om te zien of dit experiment op tijd even levensvatbaar is met de verantwoordelijkheden van de Raad als de gemeenschappen doorgaan met hun waardevolle en intensieve werk.
Mindful grenzen
Wees lief voor je collega's - misschien herken je hun mentale uitputting niet in het kleine Zoom-venster waar je ze bekijkt. De verschijningen van kinderen die op schoot en uit het frame springen, zijn misschien een beetje een weggeefactie, maar de onverwachte cameo-uitvoering van huisgenoten die onbewust in het scherm bewegen, is een glimp van de ontsnappingen van ons leven en de ravage die we zo moeilijk kunnen verbergen in het Zoom-venster. Tegelijkertijd delen we ramen in de leegte van de huisvergrendeling - we zijn gevangenen geworden in onze eigen huizen en totdat we terug kunnen keren naar ons leven, kan thuis een zeer eenzame plek zijn. We hebben net een verschrikkelijk jaar achter de rug en zijn er nog niet uit. Denk er dus over na om deze bewuste principes op te nemen en ze te delen wanneer, waar en met wie je maar kunt.
In het Hebreeuws zeggen we Shabbat Shalom - hebben een vreedzame sabbat. Dus hoe jij en je collega's je weekend ook definiëren, zorg ervoor dat het een rustgevend weekend is. Breng de sabbatsonderbreking terug - het is niet noodzakelijk een religieuze toewijding, maar een nuttige scheiding van werk en geen werk om emotionele energieën op te frissen en een reset voor de nieuwe week te krijgen. Het is duidelijk dat dit een groepsbeslissing is en niet een beslissing die we alleen kunnen nemen. Dus, introduceer het mindful boundaries principe aan je collega's, je team, je baas, stel Ctrl+Alt+Del in en maak een nieuwe start.