Jak wszedłeś do swojego zawodu?
Posiadam tytuł magistra w dziedzinie publikacji, mediów i dziennikarstwa i od ponad 15 lat pracuję jako kierownik projektu w ramach różnych instrumentów finansowych Komisji Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem innowacji cyfrowych i społecznych. Mając na celu zwiększenie oddziaływania moich projektów na szczeblu lokalnym, 12 lat temu założyłem Międzynarodową Akademię Grantów Europejskich, która działa jako agencja szkoleniowa w sektorach kształcenia i szkolenia zawodowego oraz kształcenia dorosłych. Jest to ośrodek analityczny zajmujący się opracowywaniem i wdrażaniem projektów europejskich i międzynarodowych.
Nad czym obecnie pracujesz?
Jako socjolog i komunikator głęboko wierzę w transformacyjną zmianę społeczną, a cztery lata temu zostałem schwytany przez magiczny świat Hackathonów. Od tego czasu zorganizowałem pierwszy Social Hackathon Umbria, 48-godzinny maraton cyfrowy służący współtworzeniu innowacyjnych rozwiązań mających na celu rozwiązywanie różnych wyzwań społecznych.
Jestem również członkiem krajowych stowarzyszeń i sieci w dziedzinie innowacji oraz członkiem zarządu organizacji międzynarodowych, w tym All Digital (w celu promowania umiejętności cyfrowych) i Europeana Education Community. Dzięki mojej pracy jako przewodniczącego Wspólnoty miałem okazję promować i być świadkiem sukcesu kilku inicjatyw mających na celu wzmocnienie współpracy między nauczycielami a praktykami GLAM, takimi jak programy Built with Bits i Low-Code Fest.
Jakie są niektóre z wyzwań w Twojej roli? Jakie są Twoje ulubione elementy?
Czerpię satysfakcję z pracy z różnymi grupami docelowymi i dla nich, zawsze wychodząc z założenia, że wysokiej jakości kształcenie i szkolenie mają fundamentalne znaczenie dla indywidualnej realizacji. W moim przypadku „edukacja dla wszystkich” oznaczała w szczególności opracowanie kursów szkoleniowych i innych formacyjnych interwencji dla grup defaworyzowanych. Bezrobocie, niepełnosprawność, dyskryminacja ze względu na płeć i dyskryminacja rasowa, z jednej strony, mogą zostać zlikwidowane, przy czym z drugiej strony można zapewnić zdolność adaptacji, poradnictwo i włączenie społeczne.
Jaka była Pana motywacja do wstąpienia do Rady Członków?
Bycie członkiem Rady Członków daje mi możliwość podzielenia się moimi doświadczeniami w zakresie ukierunkowywania innowacji cyfrowych na transformacyjne zmiany społeczne w sektorze dziedzictwa kulturowego. Obecnie doświadczamy zmiany paradygmatu, która określa potrzebę nowego podejścia do zarządzania dziedzictwem kulturowym i zarządzania nim w sposób partycypacyjny. Ta głęboka zmiana wymaga nowego podejścia kulturowego, zwłaszcza w odniesieniu do międzynarodowych modeli zarządzania partycypacyjnego. Można to zbadać poprzez bardziej świadome i proaktywne wykorzystanie dziedzictwa kulturowego i artystycznego, wspierane przez nowe aplikacje i narzędzia ICT, które, mam nadzieję, mogą wesprzeć moje doświadczenie.
Co zamierza Pan zrobić jako członek Rady?
Jako radny członków ENA będę wspierać rolę cyfrowego dziedzictwa kulturowego w zwiększaniu spójności społecznej i zrównoważonego rozwoju w Europie. Z jednej strony rodzime pokolenie cyfrowe, które obecnie uczy się w szkole i na uniwersytecie, musi wypracować własne sposoby podejścia do dziedzictwa kulturowego odziedziczonego z przeszłości. Z drugiej strony obecny scenariusz globalny, charakteryzujący się kryzysami społecznymi, politycznymi, środowiskowymi i finansowymi, zwiększonymi przepływami migracyjnymi, aktami radykalnej przemocy i łamaniem praw człowieka, wymaga od społeczeństwa obywatelskiego i organizacji kulturalnych przyjęcia większej niż kiedykolwiek odpowiedzialności za zapewnienie, aby ludzie w każdym wieku i ze wszystkich środowisk mogli stać się świadomymi, krytycznie wykształconymi, społecznie powiązanymi, etycznymi i zaangażowanymi obywatelami świata.