Czym jest znak dziedzictwa europejskiego?
Znak dziedzictwa europejskiego został ustanowiony jako inicjatywa UE w 2011 r. Jego celem jest wykorzystanie potencjału obiektów dziedzictwa kulturowego w celu wzmocnienia poczucia przynależności obywateli europejskich do Unii, a także docenienia przez nich różnorodności narodowej i regionalnej, wzajemnego zrozumienia i dialogu międzykulturowego. Do tej pory znak przyznano 48 obiektom w całej Europie.
Znak przyznawany jest obiektom, które mają symboliczną wartość europejską i opracowują projekt promujący ich europejskie znaczenie. W szczególności obiekty EHL mają na celu zwiększenie świadomości i zrozumienia historii Europy, w szczególności poprzez działania edukacyjne, oraz poprawę dostępności poprzez promowanie wielojęzyczności i wykorzystywanie możliwości oferowanych przez nowe technologie i środki cyfrowe.
W ramach działania dotyczącego znaku dziedzictwa europejskiego obiekty mogą być zabytkami; obiekty przyrodnicze, podwodne, archeologiczne, przemysłowe lub miejskie; krajobrazy kulturowe; miejsca pamięci; dobra i przedmioty kultury oraz dziedzictwo niematerialne związane z danym miejscem, w tym dziedzictwo współczesne.
Sieć obiektów EHL obejmuje ponad 100 000 lat historii Europy, począwszy od Krapina Neanderthal Prehistoric Site i Muzeum, gdzie odwiedzający mogą odkryć, jak żyły pierwsze społeczności ludzkie w Europie. Na przykład Karta praw zniesienia kary śmierci z Lizbony i paneuropejski piknikowy park pamięci ucieleśniają między innymi wartości poszanowania godności ludzkiej i praw człowieka, wolności, równości, solidarności, praw obywatelskich i sprawiedliwości, na których opiera się Unia. Sieć obejmuje również obiekty, które odegrały bezpośrednią rolę w procesie integracji europejskiej, w tym europejski dystrykt Strasburg, wioskę Schengen i traktat z Maastricht.
Znak dziedzictwa europejskiego jest otwarty dla obiektów dziedzictwa znajdujących się w państwach członkowskich Unii Europejskiej, a następujące państwa członkowskie wykazały zainteresowanie uczestnictwem w EHL: Austria, Belgia, Bułgaria, Republika Czeska, Chorwacja, Dania, Finlandia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Węgry, Malta, Niderlandy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia i Słowacja. Zapoznaj się z mapą obiektów dziedzictwa europejskiego
Znak dziedzictwa europejskiego i narzędzia cyfrowe
Kluczowym elementem EHL jest zwiększenie widoczności, atrakcyjności i dostępności obiektów w skali europejskiej dzięki możliwościom oferowanym przez narzędzia cyfrowe, a obiekty EHL podjęły różne kroki w celu włączenia technologii cyfrowych do swojej działalności. Przykłady przedstawione w sprawozdaniu monitorującym z 2020 r. koncentrują się w szczególności na:
Cyfryzacja zbiorów, w tym przez Bibliotekę Generalną Uniwersytetu w Coimbrze i Archiwum Korony Aragońskiej
Prezentacja złożonego dziedzictwa z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości, na przykład na stanowisku archeologicznym w Carnuntum i w opactwie w Cluny
Projekty i materiały edukacyjne, takie jak projekt „The Heart of Ancient Athens’ Origins”, wirtualna mapa historii dziedzictwa europejskiego Uniwersytetu w Tartu, a ostatnio kurs online „Powrót do Europy” w Fort Cadine. Wszystkie te działania są finansowane w ramach Europejskich Dni Dziedzictwa w ramach wspólnego działania Komisji Europejskiej i Rady Europy.
Innym ważnym osiągnięciem znaku dziedzictwa europejskiego było promowanie wielojęzyczności w internecie, w tym za pośrednictwem mapy obiektów dziedzictwa europejskiego, prowadzonej przez Münster i Osnabrück – obiekty pokoju westfalskiego, która jest dostępna we wszystkich językach urzędowych państw członkowskich uczestniczących w działaniu.
Działanie EHL ma na celu dalsze wykorzystanie możliwości oferowanych przez rozwój narzędzi cyfrowych za pośrednictwem rosnącej sieci obiektów.
Przystąpienie do sieci obiektów opatrzonych znakiem dziedzictwa europejskiego
Wstępna selekcja obiektów opatrzonych znakiem dziedzictwa europejskiego jest organizowana przez koordynatorów krajowych w każdym uczestniczącym państwie członkowskim. Ostateczny wybór obiektów do przyznania znaku odbywa się na szczeblu Unii Europejskiej co dwa lata.
Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej poświęconej znakowi dziedzictwa europejskiego lub skontaktować się z Dyrekcją Generalną ds. Edukacji, Młodzieży, Sportu i Kultury Komisji Europejskiej pod adresem [email protected].
Więcej przykładów wykorzystania technologii cyfrowych do wspierania i wzbogacania dziedzictwa zbudowanego można znaleźć na stronie Europeany poświęconej nowemu europejskiemu Bauhausowi.