Κατά την τελευταία δεκαετία, η κοινότητα του Wikimedia υπήρξε ένας αφοσιωμένος συνεργάτης των πολιτιστικών ιδρυμάτων, επιτρέποντας στις ψηφιακές συλλογές τους να φτάσουν σε δισεκατομμύρια ανθρώπους μέσω των Wikimedia Commons και της Wikipedia. Τώρα, έχουμε μια ακόμη πιο σημαντική ευκαιρία στα Wikidata - ένα είδος «Wikipedia δεδομένων» που μπορεί να γεφυρώσει τα επιμελητικά πλαίσια, τα λεξικά και τις γλώσσες. Υφαίνοντας έναν συνδετικό ιστό συνδεδεμένων ανοικτών δεδομένων σε όλα τα ψηφιακά σιλό, μπορούμε να βοηθήσουμε μεμονωμένα ιδρύματα και πλατφόρμες όπως η Europeana να συνεργαστούν για την οικοδόμηση της ολοκληρωμένης βιβλιοθήκης, του αρχείου και του μουσείου της ανθρωπότητας.
Είναι ήδη ένας τολμηρός στόχος να συνδεθούν οι θεσμικές συλλογές του κόσμου. Ωστόσο, η σύνδεση από μόνη της δεν αρκεί: απλώς αναπαράγει δομές προ-ψηφιακής γνώσης, χωρίς να διερευνά τι λείπει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι πρέπει να διερευνήσουμε τι σημαίνει η ενσωμάτωση του ψηφιακού πολιτισμού στην κοινωνική δράση - η σκόπιμη επέκταση του πολιτιστικού αρχείου. Το κίνημα Wikimedia είναι σύμμαχος σε όποιον επιδιώκει να κλείσει αυτά τα κενά γνώσης και εμπνεόμαστε από τα ισχυρά παραδείγματα συνεργασίας που βλέπουμε ήδη.
Το βλέπουμε αυτό στο έργο της κοινότητάς μας με επαγγελματίες εθνογράφους για την τεκμηρίωση των λαϊκών παραδόσεων των Καρπαθίων Ορέων ή στην κοινή εκστρατεία τους με την Europeana για την επιμέλεια και τον εμπλουτισμό συλλογών για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας του Α ́ Παγκοσμίου Πολέμου. Το βλέπουμε στη συνεργασία της αργεντινής κοινότητάς μας με το Parque De La Memoria για την τεκμηρίωση των 30.000 ατόμων που κρατήθηκαν ή εξαφανίστηκαν παράνομα κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του έθνους από τη στρατιωτική χούντα. Το βλέπουμε στο έργο των ινδικών κοινοτήτων μας με βιβλιοθήκες και πανεπιστήμια για την ψηφιοποίηση έργων στην Τελούγκου, τη Μαλαγιαλάμ, την Κανάντα και άλλες ευρέως ομιλούμενες αλλά ψηφιακά υποεκπροσωπούμενες γλώσσες. Το βλέπουμε στην προσπάθεια της βραζιλιάνικης κοινότητάς μας να ανακατασκευάσει ψηφιακά το τραγικά χαμένο Museu Nacional στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Αυτό είναι το μέλλον του ψηφιακού πολιτισμού: άτομα, ιδρύματα και υποστηρικτές της ανοικτής γνώσης που συνεργάζονται για την οικοδόμηση ανθεκτικών ψηφιακών κοινών χωρίς αποκλεισμούς.